Anne of Green Gables – Bölüm 11

0

Her insana merhaba ve Yanlış Her Vakit’a yine hoş geldiniz. Bugün Green Gables’a geri dönmek ve Anne ve yeni arkadaşı Diana için işlerin iyi mi gittiğini görmek için can atıyorum. Anne’nin hayal gücü ve Diana’nın evleri hakkında bilgisi mahalli korular ve vadilerde fantastik bir yolculuğa dönüştüğünden, ormandaki ilk gezileri şimdiden coşku verici bir başarı bulunduğunu kanıtladı. Takahata ve Anne’nin duyarlılıkları bundan daha tamamlayıcı olamazdı; ikisinin rehberimiz olduğu bu serüven, herhangi bir Ghibli filmi kadar davetkar bir tınıya büründü ve insan dramı ile esrarengiz gerçekçiliğin ne kadar organik bir eşleşme bulunduğunu gösterdi. Kendi yaşamımız, yansız bir kameranın gözüyle yakalanabilecek şekilde yaşanmıyor; bulgu, ümit ve umutsuzluğun duygusal canlılığıyla doludurlar ve bu fantastik süslemeleri insan deneyimi için klinik gözlemin olabileceğinden oldukça daha gerçekçi kılarlar.

Bu gelecek bölüme erişince, personel sıralaması Anne’nin bir kısmı için eşit görünüyor, doğrusu tüm zamanların orta dereceli armatürlerinden yalnız muhteşem uzun soluklu sanatçılara kadar uzanıyor. Her zamanki Ghibli öncesi kalabalığın yanı sıra, kredileri Sherlock Hound ve Heidi’den Hitori Bocchi ve Pastel Memories şeklinde son yapımlara kadar uzanan bir adam olan Seiji Okuda film şeridi görevlerini üstlendik. Inanırım her yöne dürtecek oldukça şey vardır, o yüzden birazcık daha çok zaman kaybetmeyelim ve arabamızı Green Gables’a doğru yola koyalım!

11. Bölüm

Dostum, ustalaşmış arka planım için son aşama stresli yedi gün oldu ve bu hoş OP melodisini duymayı daha da keyifli hale getirdi. Birkaç OP bununla “tamam, şimdi sakin olabilirsin, Green Gables’a gidiyoruz” temyiz seçimi açısından eşleşebilir.

Anime’nin şu anki uyarlama modelinin oldukça değişik öncelikleri bulunduğunu biliyorum (doğrusu bir Kadokawa hafifçe roman reklam kanadı olmak), fakat tanrım, keşke hala gerçek edebiyat klasiklerinden uyarlamalar alsaydık. Yazınsal senaryo kalitesinin temel garantisinden başlamış olan gösterileri tertipli olarak aldığınızı hayal edin!

“Marilla’nın Ametist Broşu Kayboldu.” Pekala Anne, okuduğun tüm o gizemli romanları işe koymanın zamanı geldi, inanırım!

“Diana ile tüm bir yaz geçti, belli bir güne kadar…” Oh vay, orada epey vakit atladı. Bu hikayenin yazınsal kökenlerini göstermeye gider; romanlar, birinin yaşam öyküsünü tv şovlarından daha ileriye atlamak mevzusunda oldukça daha cüretkar olma eğilimindedir ve seyircilerine yaşamın hem kargaşa krizleri hem de uzun soluklu tutarlı deneyimler içerdiğini anlama mevzusunda güvenirler.

Uyarlamada devam eden bu anane, bununla beraber yazınsal uyarlamaların anlatı ve tematik ölçek açısından en iddialı olma eğiliminde olduğu anlamına gelir. Legend of the Galactic Heroes ve From the New World şeklinde diziler tüm animeler içinde en yaygın ve tatminkar olanlardan bazılarıdır ve animasyona uyarlanmış bu tür romanları daha çok görmek isterim. Yüzyıllık Yalnızlık’ın bir anime uyarlamasını hayal edebiliyor musunuz?

Ek olarak dönemin geçişini göstermek için bu elma ağaçlarını kullanan bu açılış çekimi şeklinde. Green Gables, bu yapımda kilit, yaşayan bir karakter olmaya devam ediyor.

Son aşama Marilla anı, Anne’nin geri döndüğünü fark ediyor zira tepelerden saçma sapan bir şarkı söylüyor

Ahh, Anne’nin bu eve iyi mi yerleştiğini görmek oldukça güzel. Matthew’un yanına oturmuş olduğu anda kedilerden biri kucağına atlıyor ve Matthew, Anne ile söyleşi ederken oldukça daha rahat görünüyor, Idlewild’den bahsetmeden ilkin Idlewild için bir masa öneriyor.

İkisi gülüyor ve anlam ifade etmeyen davranıyor ve Marilla Buna Dayanmayacak

Anne’nin bir kilise pikniğindeki nefes nefese güncellemeleri, kasabanın daha büyük topluluğu içinde de bir yer bulduğunu gösteriyor. Sonunda köyün çocuklarını kazanamadığını düşlemek zor

“Bana niçin itaat etmediğini bilmek isterim.” “Eh, elimden geldiğince halletmeye çalıştım. Fakat Idlewild’in ne kadar büyüleyici olabileceği hakkında hiçbir fikrin yok.” Bak, bu hakkaten onun hatası değil, Marilla

“Matthew oldukça sempatik bir dinleyici.” Hakkaten o

Marilla ona sert bir konuşma yapar, sadece gene de pikniğe gitme izni verir. Marilla için bile bu kızı inkar edebileceği oldukça şey var.

“Ah, sevgili iyi Marilla! Ah, bana karşı oldukça naziksin!” Ahaha, Anne’nin teşekkürleri ve özürleri devamlı oldukça hoştur. Marilla, tüm bu sevgi karşısında Matthew-tier’i allak bullak ediyor; kardeşlerin hiçbiri bununla başa çıkmakta bilhassa iyi değil

Marilla, Anne’ye yiyecek yapmayı öğretmeyi planladığını, sadece adım atmak için Anne’nin birazcık daha azca akıllı olmasını beklediğini belirtir. Onu orada hakkaten suçlayamam

“Pikniğe gitmeme engel olacak bir şey olursa hayal kırıklığına dayanamazdım. Sanırım bunu atlatırdım fakat inanırım ki yaşam boyu sürecek bir üzüntü olurdu.” Anne kesinlikle kıyamet acıklı bir yaşam yaşıyor

“Diana iyi mi bulunduğunu açıklamaya çalıştı fakat sanırım dondurma hayal gücünün ötesinde olan şeylerden biri.” Karakterinin sesi oldukça değişik ve sempatik – kibar, resmi konuşma kalıpları ve son aşama abartılı beyanların bu karışımı

Yağmurda sırılsıklam olan Green Gables, Anne’nin alçaltılmış ruhlarına uyan kasvetli griler ve mavilerle her zamanki gibi olmaktan tamamen değişik bir tona haizdir.

Kilisede pikniğin resmi duyurusunu duyan Anne, ellerini bir araya getirir ve yoğun bir halde titremeye adım atar. Gelecekteki tüm mutluluğunun bu pikniğin kaderine bağlı olduğu açık.

Dinin kamusal alanda azalan etkisinden kesinlikle yakınmıyorum, sadece kilisenin bu kasabada oynadığı görevi görmek garip, değişik bir çiftlik çiftliğini gerçek bir topluluğa dönüştürmek. Hem kilise hem de laik topluluk iştirakı zaman içinde azalırken, giderek daha izole bir kültür geliştirdik ve netin benzer düşünen meraklılardan oluşan bir grup olmasının uygun bir ikame bulunduğunu düşünmüyorum.

“O zamana kadar hakkaten bir piknik olacağına hakkaten inandığımı sanmıyorum.” Bu doğru, oldukça fantastik bir fikirdi.

“Kalbini bazı şeylere oldukça fazla koyuyorsun Anne. Yaşamın süresince seni bekleyen birçok hayal kırıklığı olacak.” Anne doğasını tam olarak değiştiremese de Marilla’dan bilge sözler

“Bir şeyleri dört gözle beklemek, onların zevkinin yarısıdır.” Aslen Anne’nin karşı görüşüne katılıyorum. Dünyadaki birçok şey, potansiyel olarak ne olduklarına dair hayallerimizde en iyi şekildedir. abilir sonunda ortaya çıktıklarından ziyade olmak

Ve sonunda Anne, Marilla’nın ametist broşunu farkına varır.

Anne, ametistlerin devamlı elmasların iyi mi bulunduğunu hayal ettiğini itiraf eder ve bu yüzden gerçek bir elmas gördüğünde ağlamıştır. Tutarlı kalp atışının bir pozitif yanları ve dezavantajı var.

Ve sonrasında broşu evde tek başına tekrardan keşfeder. Yapma Anne!

Sanatçılar, ışığın bu şekilde bir mücevherden iyi mi geçtiğini, mücevherin değişik yönlerine yansıyan ışıltıyı ve gölgeleri etkili bir halde yakalayarak, oldukça iyi bir iş çıkardılar.

Anne hayır! Broşu bırak… kahretsin Anne!

Marilla broş hakkında sual sorarken Anne, Yanlış Bir Şey Yapmadım yüzüne karşı elinden gelenin en iyisini halletmeye çalışıyor. Bu yüzü deneyen her köpek yavrusu kadar suçlu görünüyor.

“Bu benim hakkımda iyi bir şey. Aynı yaramaz şeyi asla iki kez yapmam.” Aman tanrım Anne

“İtiraf etmeye hazır olana kadar odana git.” “Bezelyeleri yanıma alayım mı?” “Hayır, onları bombalamayı bitireceğim”

Anne odadan çıkmış olduğu anda, Marilla, Anne’nin kasıtlı bir yalan yerine büyük olasılıkla bir hata yaptığını kabul ederek, onu affetmek için zihinsel olarak çalışmaya koyulur.

Ek olarak, Anne’nin kendisine yalan söylemesini broştan oldukça daha çok umursadığını da kabul ediyor. Talihsiz içeriğine karşın, tüm bu serüven sonunda Marilla’nın artık Anne’yi ne kadar önemsediğinin ve Anne’nin kendisinin olabileceği en iyi versiyonu olmasını dilediğinin bir kanıtı olarak hizmet ediyor.

Marilla’nın odasındaki broşu bulmak için gösterdiği ısrarlı çabalar, Anne’nin bu tarz bir olay yapacağına inanmaktaki isteksizliğini daha da vurguluyor.

Matthew’un durumla ilgili tek girişi, Anne’yi cezalandırmaya dahil olmamasını istemektir. Ah, Matta

“Anne kesin bir halde itiraf etmeyi reddetti.” Anne ve Marilla kendi tarzlarında o denli inatçı ki etkileşimleri drama için neredeyse sonsuz yakıt sağlıyor.

Ve bitti

Ve şimdi piknik bile tehlikede! Ne olmuş o nalet broş için Anne!? Hakkaten tüm bu acılara değdi mi?

Eh, trajedi bir yana, bu aslen Anne ve Marilla’nın ilişkisini geliştirmek açısından oldukça verimli bir bölümdü. Vakit atlaması ve broş problemi içinde, Marilla’nın artık Anne’yi ne kadar önemsediğini görmek oldukça açık – eğer öyleki olmasaydı, Anne’nin potansiyel olarak onu aldatması mevzusunda neredeyse bu kadar eziyet çekmezdi. Görsel açıdan, bu, son bölümün ormanlık maceraları şeklinde kahramanlıklara oldukça azca yer bırakan ev odağıyla, gösterinin standardından daha tutucu bir dokunuştu. Fakat Tomino’nun bir sonraki bölüm için geri dönmesiyle, bu broş dramasının sonucunun Tomino’nunki kadar görsel olarak çekici olacağını hayal ediyorum. geçen ağlatısal katkı Görmek için sabırsızlanıyorum!

Bu yazı çıldırdıe okuyucu yardımı ile mümkündür. Yaptığınız her şey için hepinize teşekkür ederim.

Leave A Reply