Banu 6 yaşlarında tatlı mı tatlı bir kız çocuğuymuş. Evin en küçüğü olan Banu o kadar da nazlıymış. Ailesini pek üzmeyen minik kız bir tek fazlaca yiyecek seçermiş. Her yemeği yemez, annesini yorarmış. Anası de bu durumdan pes etmiş ve bir tek Banu’nun sevilmiş olduğu yiyecekleri hayata geçirmeye başlamış.

Bir kaç ay sonrasında minik kız okula başlamış. Okuldayken öğlenleri yiyecek yemesi gerekiyormuş. Fakat gelin görün ki Banu her yemeği yemediği için hep aç kalıyormuş. Hepimiz yemeğini derhal yiyor masasını topluyormuş. Banu ise yemiyor mutsuz mutsuz duruyormuş. Bigün hepimiz yiyecek yerken en yakın arkadaşı Aslı yanına gelmiş. “Niçin yiyeceklerini yemiyorsun?” Diye sormuş. Banu da “Zira tatlarını sevmiyorum.” Demiş. “Bence tatlarına bakmadan sevmiyorum deme. Baksana çoğumuz yiyoruz. Demek ki tadı güzel” demiş Aslı. Banu bir an için arkadaşına hak vermiş fakat yemeklerin tadına bakacak cesareti yokmuş. Arkadaşı yanından gidince o oturmaya devam etmiş. Yiyecek bitip oyun saati gelmiş ve öğretmeni halat çekme yarışması yapacaklarını söylemiş. Tüm çocuklar fazlaca heyecanlanmışlar. Hepsi tek tek yarışmış ve berabere kalmışlar. Bir tek Banu yenilmiş. Bunun üstüne öğretmeni “Sende arkadaşların benzer biçimde her yemekten yemelisin. Yemediğin sürece hep kuvvetsiz olursun bunu unutma” demiş.




Banu yenildiği için fazlaca üzülmüş. Eve gidip derhal annesine anlatmış ve her yemekten yiyecek istediğini söylemiş. Anası şaşırmış fakat yinede hazırlamış. Banu da tadına bakmış ve hakkaten fazlaca beğenmiş. O günden sonrasında her yemeği yemiş ve bir sonrasında ki yarışmada herkesi yenen Banu olmuş. Bu hikayede burada bitmiş.

Daha çok öykü okumak isterseniz Çocuk Hikayeleri kategorimizi inceleyebilirsiniz.




Site Adresi:

Bir cevap yazın